AŞK-KAKAN

tedavül

2012-01-20T13:27:00.000-08:00

Kumbaraya attığın paraların bir gün pul olduğunu anladığında, olgunluğun şaşkınlığına yetişebilecek mi? Tecrübelerin de belki tedavülden kalkmış para olacak bir gün. Yeni güne yetişemeyen, sıfırlarla dolu bir yığın anı...

çakma

2012-01-16T13:06:00.000-08:00

Gayrimenkul, yatırım olasılıkları beni benden almış durumda. Manhatten çakması Mashatten mı istersiniz yoksa Venedik ortamı yarattığını iddia eden bir site mi? Evet binalar akıllı da siz öyle misiniz be birader. Kastamonu'lu bir müteahhit çıkıyor ve size Venedik evleri inşaa ediyor. Ve siz de krediye girip bunu alıyorsunuz. Bu mudur akıl? Bu mudur rasyonalizm, bu mudur yatırım? Ha bu arada siz neye yatırım yapıyordunuz? Kendinize mi? Ortamı mı?

Aşağılanmışlık duygusunun Carrefour raflarında indirimde olduğu bu günlerde sizlere de hak vermiyor değilim hani. Paranız var, vizyonunuz yok, özlemleriniz büyük, çıkarınız yok, tanıdığınız çok, bilginiz yok ama nüfusunuz var. Eee bu durumda hakkınız değil mi İtalya'nın hiç görmediğiniz ve batmakta olan Venedik şehrini İstanbul'da yaşatma hissiyatınız? Bir de üzerine hanım mutlu olsa, çoluk çocuk bunun toplumsal getirisinden nemalansanız?

Ama siz de haklısınız mascarpone peynirinden tiramisu yapılan evlerde Türklük konuşuluyorsa, siz neden Maslak'ın tozunun toprağının içinde, trafiğine aldırmadan Manhatten'ı yaşamayasınız Mashatten'da...

Mez...

2012-01-16T12:36:00.000-08:00

Ülkemin kış aylarında geceleri, kitap okunmaz, trafik rahat olmaz, çakı gibi çiftler muhabbete dalmaz, çocuklar erken yatmaz, müzik arşivleri ortaya çıkarılıp müzik dinlenmez, evli çiftler kadehleri tokuşturup geleceklerini konuşmaz... Ülkemin bu aylarında, gece bastı mı insanlar dizi seyreder. Saat 20.00'de başlayan dizi 23.00'te biter. Ardından 15 dakika para kazanan, reklam gelirini hesaplayan kanal aynı diziyi bir kere daha yayına sokar. Umarsızca, sorumsuzca...Konu aynıdır, isim değişse de. Rutubetli yüzler, hüzünlü hikayelerini televizyonun camına anlatırken çiğ düşer sizin salona.
En sevilen dizinin baş kahramanı konuşur "haaa ne diyo la bu?" yaveri cevap verir "Ne diyo la hakketen bu?"...

Başka bir kanalda bir kadın ağlar, ağlar, hep ağlar... 25 bölüm ağlar mı la bi insan? (diye sorar yazar). Diğer kanala geçebilenler başka bir kadının ağlamasına şahit olacaklardır.

"Napıyosunuz hakketen la bu hayatta?" diye sormak istiyorum size.

Neden bilerek kendini kedere sürükler bir insan? Neden sobalı bir evde yaşarken havuzlu villadaki kadının kürküne sarılarak kendini kahretmesine duygulanır? Neden Angara polisini canlandıran, ne dediği belli olmayan bir kronun evrimleşmemiş diyaloglarına 3 saatini ayırır? Kocasını aldatan kadının çetrefilli ruh halini çözmek için bir yılını verir? İlkokul 5 seviseyindeki komedi dizilerinde kendinden geçer?

Birisi çıkıp bana desin ki "Ben bu diziden tarihimizi öğrendim. Ben karıma nasıl davranmam gerektiğini anladım, Ben boş şeyler için üzülmemeyi öğrendim" İşte bu noktada dururum. Öğrenmenin şekli yoktur arkadaş. Öğreniyosan benim bunca yazım da boş ve sana da helal.

Ama görünen o dur ki söz konusu dizi oldu mu, benim ülkemde sular durur, Rauf Denktaş hatırlanmaz, kar yağışı seyredilmez, arkadaşlara zaman ayrılmaz, şarap içilmez, felsefeye dokunulmaz, serçelere yem verilmez, mez usta mez işte...

Yanılıyor muyum?

2012-01-12T08:31:00.000-08:00

Zaman zaman sıkılganlığım her şeyi alt üst edebilecek boyutlara dayanıyor. Etrafıma bakıyorum. Kendimi daha boktan hissetmemi sağlıyor sadece. Evden ve rutininden 4 senedir hiç çıkmadan kahkaha atan arkadaşlarım oldu. Bir tarafım bu mu doğru olan diye sorarken, diğer tarafım hayat bu kadar beslenmeden, monoton ve bildiklerinle yaşanacak kadar sığ bir alan değil diyor. Haa bu arada bir kesim insan var ki onlar kesinlikle sözün dışında. Bunlar çocuklar gibi, kendini eğlendirmeyi bilen, sürekli meşgul etmeyi becerebilen, kendince bir sistem yaratıp beslenme olayını çözmüş insanlar. Bunlara da hayranlığımı dile getireyim buradan. Benim gibiler ise sanki biraz arafta kalanlar. Öldükten sonra yaşanan ara dünya gibi hani. Ne dünyalısın ne cennetli. Siz ne düşünüyorsunuz? Normal olmak mı lazım? Hani düzene harfiyen uyan hayatlara mı yönelmeli? Peki sen yönelsen de seni durduran beynine ve hislerine napmalı o zaman? İnsan olmanın bizim anladığımızdan ayrı bir kurgusu olduğuna neredeyse eminim. Sadece kelimelere vurmak ve bir iddiada bulunmak çok zor. Ama insan biraz içini dinledi mi ve ona uygun yaşadı mı sanki daha düzgün olacak her şey. Mesela şundan bahsediyorum. İnsan Tek eşli değildir diye bir kuram ortaya atıldıktan sonra sen çıkp diyemezsin ki evlen, çocuk yap ve ilel ebet yarattığın bu üçlünün, dörtlünün hatta beşlinin içinde yaşa. ( 6lı ve 7li rakamlarda çocuk yapanlara aklım ermediğinden konu dışı)...Hadi erkek sıyırıyor kendini her türü. Sanırım doğasından gelen sorumsuzluk onun bu sorumluluktan yırtmasına sebep olmuş. Ya kadın napıcak? Erkek, ailesi ve toplum istediği için çocuk yapıp, kenara sıkışmış milyarlarca hayat olduğuna eminim. Evet çocuk sevgisi başkadır. Ama ya kendine olan sevgi??? Burada bir noktayı da açıklığa kavuşturalım: Ben demiyorum ki çocuk yap, sonra sıkılıp bırak git. Yapmadan önce düşün. Düşün. Düşün. Çünkü düşünmek ne senin insanlık haklarına ne de doğan ve mağdur olan çocuğun hayatına zeval getirir. Düşünmek bilinç getirir, sevgi getirir ve huzur getirir.
Ben diyorum ki toplum neyi öngörürse görsün önce senin beynin ve düşünce yapın esastır. Senin ihtiyaçların doğrultusunda yaşanan hayat dünyayı da seni de güzel kılar... Yanılıyor muyum?

kimin umrunda?

2012-01-07T09:50:00.000-08:00

Bir hikaye okursun. Birinin kaleminden dökülmüş bir tecrübedir hikaye; kendisi ya da kendisi kadar yakın bir hayali kahramanın güncesidir. Etkilenirsin, taraf olursun. Yazar ne diyorsa odur. Hislerini sen değil yazar kontrol eder.

Şimdi bunu hayata uyarlayalım. Herkes kendi hikayesinin yazarıdır. Hikayeyi anlatan da yine kendisidir.

Bir hikayeden etkilendikten ve yargılarınızı verdikten sonra hiç yazarın kendisiyle tanıştığınız oldu mu? Peki hayal kırıklığı yaşadığınız oldu mu? İşte bu da yaşamın hikayesinden bir alıntıdır.

Biriyle tanışırsınız. Hikayesini dinlersiniz. He seferinde farklı, her seferinde daha samimi. Sonra zaman kavramı aşinalığı getirir beraberinde. Artık arkadaş olmuştur, tanıdık olmuştur, korumanız gereken olmuştur karşı taraf. Ama çok önemli bir kaç dakika vardır hayatta yıllara meydan okuyan. Eğer onlara denk gelirseniz, tersine döner her şey, akreple yelkovanın başı döner geri adım atmaya başlar. O dakikalarda fark ettikleriniz ömürlük hikayenin kurgusunun algısını değiştirir. Yalanı görürsün. Kişilik bozukluğu görürsün. Boktan herşeyi görürsün işte... Hikayenin kahramanının yanında değilsindir artık. Üçüncü kişilere sempati ile bakmaya başlar, onların yaşadıklarını idrak etmeye başlarsın. Neden mi? Sen de bir 3. kişisindir. Ve yaşadıkların ve yaşayacakların aşağı yukarı aynı olacaktır bu yazarın hikayelerinde. Peki fark ettin ve kendini çektin bu ilişkiden. Sonra ne mi olur? Sosyal baskıların altında ezilirsin. Dilin şişer hislerini anlatmaya çalışırken. Yaşanmışı anlatmak kolaydır. Ya hisleri? İşte kendisi için doğru olduğuna inandığı bir hayatı yaşayan insanların ortak kaderidir: Yabancılaşmak ve yalnızlaşmak.

Sanatçıların hayatının neden yalnız olduğunu düşünüyorsunuz. Çünkü onlar kendi doğrularını üretmek için kullanırlar. Komşunun ne düşündüğü, iş arkadaşının kendisini nasıl gördüğünü hatta ve hatta sevgilisinin gözünde nerede olacağını sikine sallamaz. Bildiğini okur bildiğini yazar, çizer, heykelleştirir...

Doğruyu bulmak için sosyal olmanız gerekmiyor, kendinizi önemsemeniz ve sanata yakın olmanız gerekiyor. Gerisi mi?

Kimin Umrunda?

Bukowski'yi sevmek

2011-11-03T13:46:00.000-07:00

Bugün düşündüm de ne kadar değişmişim. Eskiden insanları kırmamak adına fikirlerimi söylemediğim çok zaman oldu. Karşıt düşüncede de olsam, derin bir nefes alır o ilişkiyi korumak adına yutkunurdum. Bir balgam problemiyle hayat boyu yaşamak ne kadar mümkün. Ben üst solunum yollarına zede vermeyen ilişkileri beğeniyorum. Bir küçük hesap yapın. Çocukluktan beri tanıdığınız kaç insanı harcadınız hayatınızda? Peki ya sonradan kurduğunuz arkadaşlıklara ne oldu? Ben söyleyeyim. Çocukluk arkadaşlarına bir bok olmaz. Çünkü o yaşlarda yalandan, riyadan, egodan bi haberdi herkes. Dolayasıyla da bugün hala aynı tadı alabilirsiniz. Kabul ettiğiniz herşeyin ardında sevgi vardı kocaman. Hala da var. Şimdi öyle mi peki? Hayır tabii. Dengeler bozuldu. Tahterevallinin karşı ucuna koyulanlar çeşitlendi: Kazançlar, eşinin ilişkileri, iş ilişkileri, kayıplar, ortam huzuru, vs.. . Hal böyle olunca en ufak problemde sen ne yapıyorsun? Siktir git diyorsun. Niye mi? Yeterince sevmediğin, yeni tanıdığın, kabul edip etmeyeceğin belli olmayan bir insana ne kadar müdana gösterebilirsin sadece uyumlu olmak adına. Sıfır. İşin var, gücün var. Bir hayatın var. Bu saatten sonra herkes kendi doğru bildiği hayatı yaşasın. Zaten yaşayamıyorsan kendini de Bukowskiyi de sevmeye hakkın yoktur.

Müteahhit

2011-11-03T13:27:00.000-07:00

Hırslı insanların kompleksli hayatlarına bir durak kadar uğramışlığım var. O durakta az mı kaldım? Hayır. Beni kurtaracak vesait gelene kadar kaldım maalesef. Peki beni orada tutan neydi? Niye yürümedim ıslık çalarak ellerim cebimde? Belki ben de hırs ve kompleks dünyasından kazandığım 'şehir fırsatını' değerlendiriyordum. Hani şu günlerde revaçta olan fırsat kampanyaları var ya sizi hiç ait olmadığınız bir yere ucuza götürüp, itin götüne sokan. İşte benimki de aynı hesap. Kendini iyi tanımadığın ve konumlandırmadığın zaman okuyacağın hep ucuz romandır. Kurgusu olmayan, kepazeliği bol kepçe, sokak kavgası tadında hayatların içinde bir oyana bir bu yana savrulurken bir bakmışsın yaş hanenden onca yaşın üzerine çentik atılmış. Bu kadarla da kalmaz. Yaşadıklarından eline en azından güzel bir şeyler kalmasını beklersin. Hani kar hesabı. Karı da geçtim ana sermayeden yenmemişlik de yeter. Ama geriye sadece sana dadanan bir telefon sapığı, arkandan söylenen ipsiz sapsız yalanlar ve seni hiç tanıyamamış insanlar kalır. İşte bu dostum tam anlamıyla depreme dayanıklı olmayan hayat tasarımıdır. Müteahhiti sen olduğun bir inşaatın taşları altında kalmaktır. Ben derim ki harcı iyi karın ve malzemenin ucuzuna yönelmeyin.

sosyal miyiz? dijital miyiz? Biz neyiz?

2011-08-09T14:27:00.000-07:00

Dediler ki sosyal medya coşmuş: Dijital günlükler havada kapışılıyormuş. Hayatında kitap okumamış adamlar Anna Karenina'nınkini değil de seninkini merak ediyormuş. Suret kitabında (FB) kaç arkadaşın varsa rütben yükseliyormuş bu hayatta. Tweet'lerinle insanları gün boyu geyiğe doyurmuyorsan varlığın sorgulanıyormuş... Elinizi bir köşeye koyup kafanızı destekleyebilecek bir alan bulabildiniz mi bu yazdıklarımda? Hayır çünkü hepsi sanal, hepsi rant, hepsi boş. Bu bloğu yazdığımdan beri 20'li rakamları geçememiş birinin kompleksini döktüğü hazır mama kabı sanmayın bu yazıyı. Ben yola 'hiç'le çıktım. Güvendiğim siz değildiniz. Kendi yaşadıklarımdı. Şahit olmayı tercih eden 27 kişi var hayatımda. Hiç azımsanmayacak bir rakam bu aslında. 1500 kişi benim donuma kadar açıldığım bu sayfaları okusaydı, yazar mıydım diye düşünüyorum. Tabii ki hayır. Bu kadar özele girmek yerine aldığım ajandanın resmini paylaşırdım, ya da ucuzlukta kıstırdığım tişörtü gösterirdim göğsümü gere gere.Ben başladığım noktadayım. Üzerinden sayfalar geçiyor, akımlar üst üste biniyor. Trendler ayağını sıkana kadar yürürken sana eşlik ediyor. Topuk tıkırtısına değil de yaşam saygı duyanlarla kalmayı bir kere daha tercih ediyorum sanki. Burada ben varım, yaşam var bir de siz. ...

renkler

2011-08-09T13:13:00.000-07:00

"Gün yorulmadan gece partilemeye başlamaz"... Seçilmiş 2 saatleri vardır beraber renklendikleri.
İlişkilerde de bu böyle değil midir? 40 sene beraber yaşarsın, hatırladığın 3-5 sene etmeyecek kadar kısa renklerdir. Herkesin önce kendi hayatı vardır. Sonra yaşamak isteği insanla olan hayatı gelir. Düzeni bozan bencilliktir. Tarihi bir anlaşmanın sınırlarını geçmemelidir kişi, eğer sona yaklaştığında 3-5 renk hatırlamak istiyorsa...

içten gelen

2011-08-09T13:02:00.000-07:00

Bazen kumsala ilk basan sen olursun, oraya nasıl geldiğini bile bilmeden. Güneşin doğuşuna şahitlik etmen gerektiğini dünya senden daha iyi bilir. Senin söz geçiremediğin bir güç bunu yaşaman için seni taşıyıverir. Bütün komutları o verir beynine. Başlangıçlara inanmanın en iyi yollarından biridir bu. En diplerde son nefesi vermeden, yüzeydeki rahatlığın değerini bilemez insan. Yaratılışın çetrefilli kurallarından diyelim biz buna. Derler ki "Tanrı önce hayatını alt üst eder ki, doğru yaşamayı öğrenebilesin". Öğrenmek birinci kural yani. Bütün dünya bunun üzerine kurulmuş. Düzen öğrenmeden işlemiyor. Öğrenmek içinse önce fark etmen gerekiyor. Sürekli aynı şeyi yaşadığından şikayet eden kadın, bir gün geliyor haykırıyor karşısındakine içindeki düğümleri. Anlatıyor derdini sesinin ulaşabildiği yere kadar, karşısındakinin onu anlayabildiği yere kadar. Adam duyuyor içindeki çıkmazı. Kadın anlıyor ki gitmek değilmiş yapması gereken, paylaşmak, anlatmakmış. Anlatmanın kolay olduğunu sanmak büyük aptallık bu arada. Bazen bütün gününü kelimelerle geçiren biri iş kendini anlatmaya gelince kullanamaz doğru lügatı. Egosunun, tecrübelerinin, kayıplarının, gururunun alt yazısız diliyle konuşur. Konuşur durur. İletişim kuran iki insan gibi görünür gölgeleri ışık altında. Oysa kelimeler geçmez karşı tarafa. Dökmez içini, anlamlarını ortaya. İşte bu noktada bir kere daha düşünmek lazım. Öğrenmeye gönüllü, iki kişilik düşünmeye hazır olmak lazım.

kara

2011-08-01T02:13:00.000-07:00

Mutlu bir yazı yazmayı nasıl da özledim. Mutlu muyum ki mutlu bir kelam edeyim bu sayfalarda. Ben mutlu olsam da azınlığa sesleniyor olmayacak mıyım bu kadar ölümün, bu kadar yanlışın bu kadar cezanın, bu kadar haksızlığın içinde. Kim kendinden bir şeyler bulabilecek yazdıklarımda. Kara mizahı karalayacak bir cesaret lazım belki de. Eskizin içinden beliriverecek gerçek bir figür için bütün çaba....

yaz günü

2011-08-01T02:00:00.000-07:00

Yaşlarla yaşlandı zaman
Kıyametin kıymıkları battı
karlar yağdı bir yaz günü
yüreğin acısına katık oldu zaman
ellerine nasırlar kattı
ayaz oldu bir yaz günü
sesi kıstı kuralsız zaman
günleri torbaya attı
dinmez yağmurlar yağdı bir yaz günü...

-yor

2011-07-20T05:51:00.000-07:00

Suyun kafiyesiz sızıntısı canımı sıkıyor.
Pusulanın tembelliği, tarihimi etkiliyor.
Kararsızlıkların kararlılığı işimi bitiriyor.
Panjurların gölgesi, siyahımın altını çiziyor.
Evin saihibi kedi, en çok da o seviniyor.

dört duvar

2011-07-20T05:41:00.000-07:00

Evin duvarlarına bakıyorum. Bir takım resimler, tablolar...Masanın üzeri başkasna ait bir geçmişi fotoğraflıyor, aksesuarlaştırıyor...Raflarda hiç dokunmadığım kitaplar, kutularda hiç bilmediğim eşyalar... Çekmeceler, odalar, tabaklar... Hiçbir yerde parmak izim olmayan bir dünyanın içine hapsolmuş gibiyim yıllardır. Anılarım, geçmişim yok. Ben yokum. Çulla çaputla kapatılmaya çalışan bir çıplaklık benimkisi. Her yer bomboş kafam hariç. Nasıl bu hale geldiğimi bilmediğim, ait olmadığım yerlerde sürdürdüğüm garip bir savaş. Evet savaş. Yanıma aldığım bir tek kalbim. Dolaşıp duruyor, ait olmaya, ayak uydurmaya çalışıyorum habitata. Nefret ettiğim ama bana ait bir biblo görebilmek için göz yaşı döküyorum. Onlar mı kırıldı yoksa ben mi? Hiç birimizden en ufak bir iz yok. Gözlerimi görmek için değil de canlandırmak için kullanıyorum. Hatırlamaya çalışıyorum koltuğumu, kokusunu duymayı özlediğim kitaplarım kim bilir nerede? Bu bir lanet mi? Kendime bir hayat kurmaya çalıştıkça silindiğim, görüntümün, geçmişimin flulaştığı bir gizem mi? Sır mı bütün bunlar? Sahip olduklarım nerede şimdi? Hangi deponun ıslak zemininde çürüyorlar? ne zaman kayboldum bu kadar? Ne zamandan beri kendime ait bir yatakta uyumadım? Hangi yastığı sevdiğimi bile unuttum. Kahretsin. Ne için bu çabam? Tanıdık bile olmayan bir masalın içinde yok olup gitmek mi? Bir başkasının gerçeklerine dal gibi tutunmaya, orada yuva yaratmaya çalışmaktan mı ibaret hayatım? Artık düşlerini bile kuramıyorum hayali evimin. İnancımı kaybetmemek için su çarpıyorum yüzüme. Sevdiğim adamın gözlerine bakıyorum. Yalvarıyorum duyması için içimdeki çığlığı. Karıncalara bile imreniyorum şu aralar. Delirdim sanki. Kısa süreli ikametlerimin sonu nerede bitecek? Mahallenin muhtarına göğsümü gere gere yaşadığım adres budur demek en büyük hayali olur mu bir insanın? Manava geçici olmadığını hissettirerek bakmak... Kaplumbağanın bile eriştiği lükse erişmek için daha çok insan olmaya çalışmak. İşte olayım bu...

ya öyle ya böyle

2011-06-19T13:26:00.000-07:00

Kaşlarına dokunduğunda ne hissediyorsun? Ben garip bir bitkinlik ve karanlığı aynı anda yaşıyorum. Bunu benzer bir duyguya benzetmenin bir faydası yok. Teşbih yapmak için kendini zorlamanın da... Eğer kendini eleştiren ve hergünün tadını farklı yorumlayan bir insansan mutlaka kaşlarına dokunuyorsundur günün herhangi bir saatinde. İşte o an senin matematik yaptığın, denklemleri doğru çözme eğilimi gösterdiğin andır. Tadını çıkart. Tecrübelerin kolundan bir tarafa çekmeye çalışacak. Silkele gitsin. Egon baskın olmaya çalışacak. Boşver,sal gitsin. Sadece sen ve kaşların kalsın orada. İşte o zaman yaşadığın problemin tam göbeğini kaşıma erdemine ve tembelliğine ulaşabilirsin. Sadece çok değerli 5 dakikayı kendine ayırmaktan behsediyorum, daha fazlası değil. Herkesin bu kadar dakika aşırma lüksü olamlı ve olabilir. Yeter ki düşünün ve yeter ki çözmeye çalışın. Gitmek çok kolay, kalmaksa bir çok parametreyi içinde barındırıyor. Kaçabilirsiniz en kolayından ve bunun için sizi suçlayacak kaç yiğit çıkabilir? Sayısı belli ama bundan feyz almayın ve kalmak için uğraşın. Tıpkı bu hayatta kalmaya çalışmak gib düşünün bunu da. Gitmek ne kadar kolay hiç farkettiniz mi? Bunun binlerce yolu var: ilaç içmek, jilet atmak, köprüden sallanmak, apartmana kafa tutmak... Ama ya kalmak??? Önünüzde en fazla 2 seçenek olur: Ya çözersiniz ya da çözersiniz... Bu ikisi de aynı kapıya çıkar sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Çözmek sancılıdır. Doğumda kullanılan ilacı enjekte etmezler sana. Sancıyı kendin yaşayacaksın har saniyesini. Yapayı yoktur , işe de yaramaz... Ya egon kazanı ya da hayat sonunda...

ilahi

2011-05-29T10:15:00.000-07:00

Dünya tarihinin başlangıcından beri insanoğlu üstün yetenekleri kabul etmek yerine taşlamayı tercih etmiştir. Çünkü hiç bir insan kendinden üstün bir başka şeye tahammül gösteremez.
Bu anlamda tek anlayış gösterdiği Tanrı'dır.
Bunu neden mi yapar?
Çünkü karşısında taşlayacak, kirletecek, yok edebilecek bir varlık yoktur.
Çünkü insan 5 duyusunun ulaşamadığı herşeye boyun eğme eğilimi gösterir
bütün bunları "aptal"lığını en uyanıkça saklama güdüsü ile yapar. Ki en aptal yerine de düştüğü çukur da tam burasıdır. Sonuç olarak; gerçek olan herşeyi gerçek dışı yapmak, gerçek olmayanları da katıksız gerçeklik gibi görmek ilahi komedinin satır aralarından daha fazlasıdır...

serçe

2011-05-28T11:34:00.000-07:00

serçenin aklına taze bir kırıntının hayali düşmüş
Sandalyedeki adamın dişleri arasında ezilen simitten bir parça
Gözleri kocaman yüreği pırpır
her an harekete hazır...
Doymak için hep bir adamın ağzında gevelediği şeye bakıp duran
serçe kadınlar
gözleri umut dolu yürekleri pır pır
her daim harekete hazır...

boşalmak

2011-05-28T11:26:00.000-07:00

Bu sene benim eleme senem oldu sanki. Birçok insanı sildim telefon rehberimden hem de "Emin misin?" uyarısını dikkate almadan. Meziyet mi diyeceksiniz? Evet hem de büyük meziyetmiş. Yıllarca insanlara inanmayı seçtim. Çevremdeki insanlara yardım edebiliyorsam hiç düşünmedim açtım elimdeki olanakları.İnandım ve sevdim. Karşılık bekledim mi? Tabii ki zaman zaman bekledim. Ama bir tek şey gördüm ki, kimseye hak etmediği değeri sen veremezsin. Kendi vermiyorsa senin haddine düşmezmiş. Kendilerine yalandan dünyalar kurmuş birçok insanla beraber savrulup gitmek. Boş konuşmak, boş hissetmek, bomboş olmak... İşte tam olarak hayatımdan elediğim şey bu. İsimler sadece figüran.
Sildikçe boşaldım mı? Hayır tam tersine doldum, doluyorum her geçen gün daha da fazla...

küçük kız

2011-05-28T04:05:00.000-07:00

küçük kız büyüdüğünü anlayamadı
aynalara ve çevresine rağmen
masallara takılı kaldı aklı
gazete ve tv haberlerine rağmen
hep sıfırladı yaşadıklarını
değişmeyen şartlara rağmen
devam ettirdi adımlarını
ağrıyan dizlerine rağmen
Ne olursa olsun kaldıramadı içindeki küçük kızı
boyunun artık yetiştiği raflara...

parantez

2011-05-28T03:03:00.000-07:00

Parantezi açsan, kapatmak istemiyorsun,

ya toz tutarsa oraya koyduğun kelimeler,

ya bir daha hiç açamaz, yaşayamazsan orada sıkışmış anlamları?

Demek ki hayattan çıkartmak lazım parantezi

belki sadece iki nokta koyarak önüne sonuna

duyguları belli etmek için kullanmalısın

Ne demek istiyorsan onu demeli,

istediğin şeyin önünü ve sonunu açıkta bırakmalısın

Belki bu şekilde yaşama geçer ağzından çıkan ölü kelimeler

Belki havaya karışır, duygulara siner, büyüme şansı bulurlar.

özlü bir özlem

2011-05-24T15:22:00.000-07:00

'Özlemek' insanın en özünden gelir. Uzakta sesini duymak istersin. Doyamazsın. Tekrar tekrar kulaklarına dolup dolup boşalsın istersin özlediğinin sesi. Yakınında olduğun, kokusunu içine çekebileceğin günü sayarsın kah telefonun takviminden, kah gönlünün dayanma gücünden... Hayaller kurarsın. Özlemdir bu neler kurdurtur adama. Kuraklaştığın her an yeşertir seni. Suyla yıkar ruhunu. Bedenin titrer de konduramazsın kendine. Çaktırmadan yaz meltemine atarsın topu. Ama... Aması var bununda işte her şeyin olduğu gibi. Özlemek bireyseldir. Sen ve senin özünle ilgilidir. Yakına düşersin. Ağzını bıçak açmaz. O hayalini kurduğun coşkulu sahnenin yerinde bir hademe bezmiş bir halde yerleri süpürüyordur. Yarınlara atılmış beklentilerle doludur yerler. ...

kaçıncı elementsin?

2011-05-15T16:13:00.000-07:00

bencillik tarihi bir anlaşma
kıyaslama kendini evcilleşmiş bir yaşamla
sen ki hudutlarını çizmişsin
bırak tahta tahta olsun sen de sen

kader beni derler toplar mı?

2011-05-15T15:58:00.000-07:00

Ne gariptr ki ellerin tutmak istese de kaderin tutmuyor o şeyi. Kader var mıdır? bence yoktur. Kader senin aklının ve yüreğinin sesini duyabiliyorsan eğer, izlediğin yoldur. Bugün başına gelen şeyi yok saymadan, hayatına yön verdiğin yerdir kader. Derlenip toplandığın yerdir aslında. Radikal mi? En babasındandır. Meşakkat dersen yine en azılısı onun içindedir. Göt ister kader yaratmak ve onun arkasında durmak yani. İşte tam da bundandır insanların eziyet çekmesi, ağlaşması. Bugünün getirilerine kulak tıkayıp, dünü yaşatmak çabasındandır kötü kaderi yaratan. Ağlaştıran, süründüren versiyon. Tam 37 senemi verdim bu hayata. Çok mu? Hiç birşey ama çok şey. Neden derseniz? Her gün, her saat didikledim ben olup biteni. Kah vazgeçtim, kah devam ettim. Ama hakkını vermediğimi kimse söyleyemez. Gitmedim bilinen yollardan. Sevemedim hemen herkesi. Para için satmadım ruhumu, hayatımı. Önemseyemedim her olup biteni. Sahiplenemedim hayatıma her girip çıkanı. Kızdılar bana. Kızdım kendime. Sonra bugün geldi. İyisi kötüsü boş. Adamın en güzelini sevdim. Kardeşimin değerini bildim. Anamın hakkını ödeyemez duruma düştüm. Bugün benden kıyağı yok. Ben bunu bilir bunu söylerim. Umarım bugünü burada noktalayıp, yarını geldiği gibi yaşar size de yaşatırım. Ben bir tek bunu öğrnedim...

can mı canan mı?

2011-05-15T15:33:00.000-07:00

Canınızı en çok ne yaktı bugüne kadar diye bir düşünün. Olur olmaz aşık olduğunuz adam sizinle ilgilenmediğinde mi yandı? Yoksa azılı bir sivrisinek mi sokmuştu sizi en kuytunuzdan? Belki de işinizden kovulmuştunuz ya da en havalı halinizde biri karşınıza dikilip açığınızı yakalamıştı... ya da kan grubunuzu öğrenmek için o garip sivri alete parmağıızı uzatmıştınız... Kim bilir? Ben biliyorum. Bütün bunlar sadece safsata. Egonuzun sizi en zayıf noktanızdan pençelediği yerler. Asıl ne zaman canı acıyor insanın biliyor musunuz? Canınız kadar sevdiğiniz, hayatının yönünü gözüneze baka baka sizin için değiştirmiş bir insanın canı yandığında ve yanında olamadığınızda. Üç kuruşluk işler, üç kuruş bile etmez insanlar için onun yanında olamadığınızda kopuyor ipler bu hayatta. Acı başlıyor. Önce bir sızı, sonra çaresizlik sonra da yaşanmamışlıklar... Kalbinin beynine baskı uyguladığı tek yer burası arkadaş. .. Hayatının anlamını, nerede olman gerektiğini, nasıl bir yaşam için su içmen gerektğini öğrendiğin tek an. Canının canı yanmış. Senin canın yanmış. can için canan olmak işte tam da bu noktada başlıyor. Bırakın boş işleri, canınızı kurtarın. Çünkü o da sizi kurtarırdı...

kurşun kalem

2011-05-14T01:36:00.000-07:00

Kurşun kalemin felsefesini edinin. Ne kadar sivri olsa da ucunuz, bir yere sürtünmeniz gerektiğini unutmayın. Yaşadıkça bütün uçlarınızın kütleşeceğini göreceksiniz. Her ego bir gün bir kağıt üzerinde bırakır sivriliğini. Ama üzülmeyin bu iş bitene kadar tekrar tekrar sivrileşip, köreleceksiniz. Bu bir döngü. Önemli olan bu süreci yönetebilmek. Gerektiğinde sivrilip, gerektiğinde iddianı kaybetmek. Bu döngü sizin tarihiniz. Kayıtlara geçense körelirken bıraktığınız izler. Siz tarihinizi yazıyorsunuz taa ki elle tutulur bir tarafınız kalmayana kadar... İşte bu kadar...

acemi

2011-05-13T14:47:00.000-07:00

Yakası bağrı açık, koca yakalı gömleklerin aşıkları olsak şimdi yine
kaldırım üzerinde bakışıp, dirseklerimizle dürtsek birbirimizi sonra utansak yine
birşeyler içmek görüşmek için en önemli bahanemiz olsa
birisinin doğum günü olsa da
dans etsek diye dua etsek yine
dudaklarımız ilk değdiğinde ateşler bassa, gözümüz kararsa heyecandan yine
Bir tek kalbimize güvensek
o çarptığı sürece böyle hızlı bize birşey olmayacağına emin olsak yine
ah hep böyle güzel olsak
genç, acemi aşıklar yine...

cam önü

2011-05-13T14:38:00.000-07:00

Egzotik bir kuşum sanki Alaskada yaşamaya çalışan
üşüyor içimdeki her bir düşünce
Ait olmadığım bir dünyanın içine hapsoldum
kaçmak için ne hayaller ne de banka hesabı yetiyor
Bazen şükredip hafiflemeye çalışırken yakalıyorum kendimi
Gülmeye zorladığım dudaklarımı hissediyorum bazen de
Zoraki herşey
Hani mahsur kalırsın ya kar yağınca
benimki de o hesap
Yolların açılmasını bekleyerek geçiyor günlerim
pencerenin önünde
uzun uzadıya yayılmış beyaza bakarak
Biliyorum bunun da bir sonu var
Bir sabah kalktığımda yollar renk almış olacak
Bütün griliğiyle diğer yollara, diğer yaşamlara bağlanacak
Ama ya zaman
Ya şu geçmeyen zaman...

T.E'den kiralık ülke

2011-05-12T05:43:00.000-07:00

Sahibinden kiralık bir sürü tecrübem var. Bunları emlakçıya versem size bir de bedavadan tecrübe yaşatırdım lakin depozitoyla sizi perişan etmek derdindeyim. Edineceğiniz tecrübeler merkezi sisteme bağlı olup, bağımsızlığınızı ilan ederseniz kıçınızın açıkta kalıp üşüyeceğini garantilerim. Evet merkezi sistemin bedeli bir tık daha ağır olabilir ama size çobanlık yapacak kapıcı bu bedelin içinde. Bilirim sürülmeye, sürünmeye, bir cahilin size hizmet etmesine bayılıyorsunuz. Kat karşılığı kabul etmiyorum çünkü ben de kat kat var onlardan. Boyalı veririm. Kendi renginizi belli etmenize tahammülüm yok anlıyor musunuz? Asansörü Araplara sattığım için yürüyeceksiniz. İster Anadoludan başlayın ister Taksimden. Ailenizi getirmek isterseniz "Ananızı da alır gidersiniz" ...Ben sizi yalnızlaştırmak, bölmek ve yönetmek istiyorum çünkü. Diğer şartlarım neler mi? İnternet kullanmayacaksın bir kere, alkol görürsem anında teki veririm. Sigara içmek istiyorsan akrabaların sattığı mekanizmayı alacaksın sike sike. Yok almam diyorsan cezası günlük 62 TL. Grup kurarsan Silivriye gitmen an meselesine döner. Bana karşı bir hareketini görürsem seks kasetlerini çıkartır dağıtıveririm. Bütün bunlara "EVET" diyorsan BURASI senindir... Sen istedin ben yaptım... Daha ne istiyorsun???

köşeler

2011-05-12T01:35:00.000-07:00

İnsanlar değdikçe, yırtıldı köşelerim...

anneme

2011-05-08T07:55:00.000-07:00

Kalabalık ailenin ender kızı
büyüdü istemeden
hayallerini askıya asıp
karnında büyüttü ne varsa
Birdi Üç oldu zamanla
Diğer iki onun kanıydı canıydı çocuklarıydı
Herşeyi bırakıp anne oldu
Herşey o oldu...
dünya bir yana o diğer yana oldu
emektar oldu, sevgili oldu, gül oldu
ama bir tek şeyi o kadar iyi oldu ki...
Anne...

çemkirme

2011-05-05T11:25:00.000-07:00

Büyüdükçe geçimsiz mi oluverir insan
geçimsizlik midir adı
akıllanmak mıdır
kendini düşünmek midir yoksa
her şeye "he" diyen sen
"yo" demeye başladın mı
alınganlaşır mı çevren?
"noluyo ulan" demeye başlamak mı lazım
birileri seni rahat bıraksın diye?
Ağlaşmaların sesi
sen ağlaşmadığın için mi yükselir çevrende?
"bana ne" demediğin için
bir evin, bir çocuğun, bir kocan yoksa bugüne kadar
"sana ne" demek hak değil midir?

ev

2011-04-26T14:34:00.000-07:00

İnsan kendine ait bir evi olmayınca anlıyormuş
ait olmanın ne demek olduğunu
çekip gitmelerden, yıpranmış valizlerden
doldur boşaltlardan bıkkın
gözlerin
kendine ait boş bir duvara bakmayı özlüyormuş
Sadece senin olan bir çekmecenin
içindeymiş meğer yaşamın anlamı
sen senmişsin ve içindeki herşey seninmiş
ne büyük özlemmiş kendi evinin anahtarını taşımak
sadece senin açacağın bir kapının kilidini açmak
Bir evi olmalı insanın
kendine ait
bir de sevgilisi varsa
içinde
açılmayacak kapı yokmuş...

ikinci şans

2011-04-26T14:21:00.000-07:00

İkinci bir düşünce gelmez bazen aklına, duygularına, kanılarına, yargılarına...

Sonra bir haber gelir uzaktan

yolların ötesinden

İkinci düşünceden başka bir şey kalmaz aklında, duygularında, kanılarında, yargılarında...

İkinci şans dedikleri bu mudur?

Vermezsen de

Gelir verdirtir mi?

Duygularına oyun oynayan ilk kararların ne olur?

Sadece ikincinin önünü açan karar olarak

rafa mı kalkar?

kalp krizi

2011-04-26T13:57:00.000-07:00

Duydum ki kalbi teklemiş
duydum ve benimki de tekledi
sözsüz geçen yılların
damarlarına metal takılmış
kan akmış
söz akmış
can atmış
küs atmış

okkalı bir cümle...

2011-03-04T15:41:00.000-08:00

Noktalama işaretlerinin nokta koyamadığı bir cümlenin içine hapsolduk. Tanımlar boş, teşbihler hoş. Kulağa çalınan ses hoş, anlamların içi boş. Yeni bir paragraf başı yapana kadar zulüm devam edecek. Ünlemler sarmış dört bir tarafımızı, soru işaretlerinin başı boş kalmış. Cirit onlara serbest. Coplanan virgül iki büklüm. Sesini kestiler. İçeriden nasıl müdahale etsin cümlenin gidişatına. Bir an bile duraksamadan devam eden bir cümle. Yorucu. Sırada bekleyen paragraflar sabırsız. Lakin ne giriş yapıldı ki gelişme olsun, sonuç olsun?

insan mı olduk?

2011-03-04T15:32:00.000-08:00

kar düşen, ayaz tutan yerlerin,
terli insanları olduk

sıcak meselelerin yaşandığı yerlerin,
soğukkanlı insanları olduk

Hayvanların yaşadığı yerlerin,
insanları olduk

biz böyle ne olduk?

filler

2011-03-04T15:25:00.000-08:00

filler geliyor
peşi sıra büyük gölgeler ve sesler
altında kalmak istemiyorsan
aç hayalinin kapağını
bırak genişlesin, bırak büyüsün
Devasal cüsseli umutların olsun
sudan ve topraktan beslenen
kimse süremesin seni buralardan
bırak gelsin filler
üstüne üstüne püskürt içindeki erdemi
insan olduğunu anlasın
diz çöksün önünde
Filler geliyor
ama sen de güçleniyorsun
Unutma...

aşk

2011-03-04T15:17:00.000-08:00

Sevgilinin bir dizinde ben bir dizinde kedi
ben mırlar o kırlar
o mırlar ben kızar
ben bakar o şaşar
o kalkar ben sarar
ben sakar o benden sakar
o azgın ben ondan azgın
ben dişi o benden dişli
o katran ben hayran
Sevgilinin bir dizinde ben bir dizinde kedi
ben aşık o aşık
o aşık ben aşık

özet

2011-03-04T14:54:00.000-08:00

sabahın beşi
akbabanın leşi
ruhunun eşi
mahallenin keşi
tavlanın şeşi

İşte hayatın özeti...

hazırlık

2011-03-04T14:49:00.000-08:00

final bölümü yaklaşıyor

kendi kısa metrajının mutlu sonunu yazmak için hazır mısın?

kameranın ışığı son kez yanacak

mikrofon son kez sesini yükseltecek

sen son kez yükseleceksin belki

belki de son kez düşeceksin

kalkmak mı kalkındırmak mıkafanda bir tek bu olacak

hazır mısın?

silmek?

2011-02-23T13:52:00.000-08:00

çinden ithal ettiğimiz kokulu silgilerimiz var ama temizlenme çabamız yok...

AÇIN Paketi

2011-02-14T05:12:00.000-08:00

Paketlenen aşkın öyküsü bu
Herşey kapalı
Herşey gizli
Yırtılmaya, yırtılıp açılmaya ihtiyaç duyan bir paket aşk
İçindeki dişilik kartonlarla sarılmış
içindeki erkeklik kağıdın renklerine karışmış
Ya bozulursa paketteki aşk
Ya son kullanma tarihi geçerse
kapalı kutuda?
Kaygıyla değil sevgiyle açın paketi
içinde mutlaka çam sakızı çoban armağanı vardır
değerini, çokluğunu içtenlikte bulacağınız...

tecrit odası

2011-02-13T12:30:00.000-08:00

Kabullenemediklerimin hepsi tecritte
Bir odaları var
Bir de o odadan dışarı sızan sesleri...

kader

2011-02-13T12:02:00.000-08:00

En büyük mutlulukların alt satırında en büyük mutsuzluklar yazılabiliyormuş meğer. Bir mumu yakıyorsun, içine içine bakıyorsun alevin. Hissettiğin şey bir saniye sonra gelen rüzgarla son bulduğunda, kaldığın yer karanlık. Gözlerini acıtan bir karanlık... İçini yakan alev değil, karanlık. El yordamıyla yaşamaya çalıştığımız hayatlarımızın kelimelerle tarifi yok. "Ömür boyu mutluluk" dilediğin hayatların belki 3 günlük zamanları kaldığını nasıl bilebilirsin. Zaman herşeyin tüylerini dökerken seni de es geçmiyor. Tek dilek zamanlı bir yok oluş dilemek olabilir...

still got the blues?

2011-02-10T12:54:00.000-08:00

bugün ben burada değilim
dünyanın öbür ucunda bir yerde
sarı toprağa sürüyorum yüzümü
sonra topluyorum
yere dökülen ne varsa
benden
kızıla dönüyorum yüzümü
içimde yeşeren yeşiller
nasıl da uyumlu
yeni rengimle
bugün ben aynı değilim
alımla morumla
barışık
dünyanın öbür ucunda bir yerde
şehvetli bir şeftaliyi
ıssırıyorum
doymak için değil
yeni tatlara hasretimden

Zavallı bir oyun

2011-02-04T12:18:00.000-08:00

Söz konusu sözde 'ahlak' olunca herkes nasıl da bilir kişi kesiliyor. Nasıl da unutuyor kendi yediği bokları. Nasıl da ortama oynuyor düşüncesizce, hırpanice, seviyesizce. Bugün bir kadın canını teslim ediyor ardından konuşulan tek şey gitmeden önce nerede, kimle, ne şekilde takıldığı. 32 senedir yaşadığı koskocaman bir hayat var o kadının. Nasıl bir tek kareyle yargılabilirsiniz bu kadar yaşanmışlığı, iyiyi, doğruyu, yanlışı. Kurtlanmış beyinlerin hepsinde tek bir düşünce var: Evli bir kadın başka bir erkeğin evinde ölü bulundu. Taşlayın orospuyu. Asıl siz ve sizin gibi düşünenler orospu demek istiyorum ben bunlara. Bunu söyleyen erkekler kaç gece kim bilir eve bardan tanımadıkları bir kadınla gittiler. Bu kadınların kaçının adını hatırlar bu adamlar sormak lazım. Bırakın yattıkları kadının evli olup olmadığını bilmeyi adını öğrenmeye tenezzül etmemiştir çoğu. Şimdi hepsi küheylan kesilmiş bir kadını taşlıyorlar. O kadın bir kadın olmanın ötesinde bir candı. O candan sadece kendi sorumluydu.
Bu hayatta herşey herkes için. Hiç kimse bir diğerinden daha özel daha ayrıcalıklı, daha ahlaklı, daha farklı değildir. Herkesin kendi hayat dinamikleri vardır ve o dinamikler doğrultusunda en iyiyi yaşamaya çalışır. İşte bu kadar basit...

aşkın her türlüsü

2011-02-01T10:04:00.000-08:00

Kokusu yastıklara sinmiş bir aşk bizimki
şarap şişesinin mantarına sirayet etmiş kızmızıyız biz
gecenin en kuytusunda küçük masanın şahit olduğu hikayelerimizle
çırılçıplağız biz
Rahata erdiğimiz saatlerede karmakarışlığı
çözüleniz biz
birbirimizin ensesinde yaşamın kokusunu duyanlarız
aşk diye tutturup devrim heyecanıyla
bölüneniz biz
tek vücut olmanın heyecanını yatak dışına taşıyan
yine biziz...

Değilim

2011-01-30T03:45:00.000-08:00

Hırçın bir arşenin
tellere uyguladığı baskıyı
ayıplayacak değilim

siyahla beyaz tuşları
ayıran ellere
söz söyleyecek değilim

Soğuk metalin
şifa bulmasını nefesle
kınayacak değilim

Darbe vuran tokmağın
gergin deride bıraktığı izi
protesto edecek değilim

ortaya güzel bir müzik koyabileceksen
müzik olabileceksen
doyurabileceksen aç kulaklarımı, ruhumu
senin ırkçılığını da, şiddetini de, hocalığını da
sorgulayacak değilim.

haberin var mı?

2011-01-26T04:32:00.000-08:00

uykusuzluk icat edildi
haberin var mı?
Straples rüyalarına sansür geldi
haberin var mı?
Sen kafanın içindeki tilkileri
insan canlısı mı sandın?
karanlıktaki iştahlı çığlıkları onlar attı
haberin var mı?
Elini uzatan laci ceketliyi
baban mı sandın?
Aydınlığını elinden o aldı
haberin var mı?
Sen şimdi bunu yaşamak mı sandın
ciğerlerini toz toparağa onlar sattı
haberin var mı?

Ah ne çoktu...

2011-01-20T15:30:00.000-08:00

Çok dardı
dişlerimi sıktım
geçmek için.

Çok hazırdı
saati geri aldım
ibret için.

Çok uzundu
ökçelerimi cesaretlendirdim
yetmek için.

Çok hoştu
dudaklarımı kızarttım
öpmek için

Çok 'çoktu'
ben kendimi verdim
almak için

Mutlaka

2011-01-20T15:10:00.000-08:00

Öylesine bakardım onlara, olanlara
düzenli olarak iç çekişlerim vardı
sadece 'bir kere'
belki 'her gece'
şimdi 'bir sayfa'
sonra 'bin sayfa'
mutlaka meşru
olabilecek bir anın peşindeydim...

Gün aşırı beslerdim onları, onlarla gelenleri
elimde her daim bir portakal vardı
dışarıdan 'bir tane'
içinde 'on tane'
şimdi 'buruk'
sonra 'olgun'
Mutlaka güneş rengi
olabilecek bir doygunluğun peşindeydim...

Seyrek de olsa yaşardım onları, olanları
es geçtiklerim de vardı
ben diyim 'bir tane'
sen de 'bin tane'
Şimdi 'dolu'
Sonra 'boş'
mutlaka sonsuz
olabilecek bir sevginin peşindeydim...

şimdi geldi bir yaz günü...

2011-01-20T14:44:00.000-08:00

Bir kış günü
anlamsız parlayıveren gözlerine inat
sarı ışıkta geçtim.
İşi bitmiş noel ağacı gibi
bir kenara atılmış çocukluğumun
pencerelerini kapattım sonra.

Bir kış günü
hayat nasıl daha güzel olur diye sordum kendime
bir ılık rüzgar cevap oldu.
Fırtınayı atlattım
dizlerimin üzerine çöküp sonra.

Bir kış günü
solak kalbin atışlarını hızlandıran
adamı uyandırdım sabah olmadan.
İşitmez oldum
güneşin batışını sonra.

Bir kış günü
önce ben bindim arabaya
eteğimdeki taşlara inat
ilerlerken ezberledim yolları
tek düzelikten sarhoş oldum sonra.

Bir kış günü
Hiç bitmeyecek gibi gelen mevsimi
bacadan kovdum
ayaklı lambanın düğmesini çektim
sarı ışığa geçtim sonra.

Şimdi geldi bir yaz günü...

babalara

2011-01-20T13:24:00.000-08:00

Bir kızın hayatındaki erkeğe "Kızımı hak et" diyen bir babası yoksa ne olur?
O kız, hayatına her giren erkeğin kendini hak ettiğini sanır...

Kendini deşifre etmeden nasıl yazar bir insan bu konuyu diye düşünüp duruyorum. Bu seviyeli dışa vurumlarımın sorumlusu kim dersiniz?
Babam...
Kaybetme korkunun ecdadı sana hayat veren adamsa, güven duygunun duvarlarına her gün yeni bir çentik atılıyor. Yıkılmasın diye verdiğin insanüstü çaba seni her gün biraz daha yıpratıyor. Sen bu kadar çabalarken kaybettiğin değerin sorumluluğunu yükleyecek ilk erkek ortada yok...

Babalar ve kızları: İlişkilerin başarısı bu ikilinin doğuştan gelen sevgi bağlarına dayanıyor.

Yüreğim konuşsa, beynim sansürlüyor.
Hayat boyu en büyük bit yeniğim olarak kalacak Babam'a, buradan nasıl bir mesaj vermem lazım bunu ben bile bilmiyorum...

Ama tanımadığım babalara bir mesajım var: Eğer bir kızınız varsa, üzerine titrediğiniz her an, bu dünyayı döndürme yeteneğine sahip bir insanı tekrar tekrar yaratıyorsunuz.

korse ya bize korsa

2011-01-20T12:16:00.000-08:00

Saten korsenin altında sık boğaz edilen hangi beden, modanın düşkünü olabilir?
Özgürlüğü, kurdelelerle düğümlenmiş güzellik anlayışının, güzel olması hangi şartlarda mümkün olabilir?

Vücuduna eziyet ederken, ruhunu serbest bırakamazsın.

Tarihi bir giysinin hissettirdiklerinden nemalanarak günümüze bok atan ben burada ne mi anlatmak istiyorum?

"Aynı olmaya ve benzemeye çalışırken yaptıklarının seni bir gün güzelleştirmek yerine, köleleştireceğinden ve bununla antidepresan içerek yırtamayacağından"...

yalvarmak

2011-01-20T12:13:00.000-08:00

Yalvarmak: Dilin kaygan zemininde yaşanan bir onursuzluk piyesidir...
Bu, dile yapılan en büyük zulümdür. Zira hiç bir dil bundan tat alamaz...

Pusula olmak...

2011-01-20T12:08:00.001-08:00

Pusulanın titrek ama bir o kadar yol gösterici tavrına hayran olmamak elde mi?
Hangimiz içimiz titrerken doğru yolu görecek ve gösterecek kadar cesur olabiliyoruz?
Hangimiz ibre neyi gösterirse göstersin, bu kadar kolay sıfırlayabiliyoruz yeni bir yön için?

Hangimiz pusula kadar küçük ama bilge olabiliyoruz???

Beni kelimelerin yanına gömün

2011-01-20T12:01:00.000-08:00

Konuşmadan yaşamayı başaramamak nasıl bir lanettir. Hep merak etmek ve yeterince bilgiye ulaşamamak. Derin bir çukurun içinden çıkacak her kelime için delirmek. Sürekli onun içine dikmek gözlerini. Sözlerin yalana meyilli olduğunu bile bile davranışların gizemine dürüst yaklaşamamak neden?
Neden 29 harfin seni kafa kola alan üstün körü birleşimine bu kadar hayran olmak, ihtiyaç duymak?

Beni kelimelerin yanına gömün. En çok hak edenlerdenim çünkü...

Herşey insanlar için!!!

2011-01-20T11:54:00.000-08:00

Bir dilim kurutulmuş domatesin başından geçenler sizin başınıza gelseydi,
üzerine zeytinyağı dökerek, tadını arttırmayı düşünür müydünüz?

medeniyetin kırmızı beyaz halleri

2011-01-20T11:50:00.001-08:00

“Dünyanın en medenileşmiş şeyidir” demiş Ernest Hemingway şarap için

O zaman ne duruyorsunuz, en damıtılmış medeniyet bir kadeh kadar yakın size…

oyalama

2011-01-20T11:46:00.000-08:00

Oyalamanın binlerce yolu vardır.
Geviş getirirken sindirim sistemini oyalarsın.
örgü örerken beynini,
Sigara içerken beğımlılıklarını,

aşık olduğunda ise hepsini...

adsız tanımsız

2011-01-15T09:00:00.000-08:00

kaybolmuşluğum kahvenin içinde eriyip giden şeker misali,
Yaşamın sıvı haline ulaşma arzum bedenimi katran rengine bulama nedenim.
Bilsem ki daha iyi katı halim
Ne diye uğraşayım

sigara ya da ben

2011-01-15T08:52:00.000-08:00

Dumanın özgürlüğü, sararmış parmakların arasında yaşanır. İki dudak arasında geçen bu kısacık yaşama hali ise soğuk bir metale temas eden ateşin yenilgisiyle son bulur... Ne bitiş ama...
kendi sonunu bundan daha iyi mi sandın?
Biri külün içinde biri toprakta...
ne fark ama...

bir baktım ki...

2011-01-15T08:45:00.000-08:00

Bakışların ardında yatan görme arzusu, görmek istediğini göremediği zaman organik bağını koparır yaşamla. Gözlerin içindeki gülümsemeye bir kez bile şahit olan insan, kalbini ve zihnini eğitmeye meyil eder. Sadece bir saniye süren hazzın peşine düşmektir yaşam. ve tabii onu uzatma çabası...

kara kalemin kara mizahı...

2011-01-15T08:20:00.000-08:00

Dünya üzerindeki bütün yaşam şekillerine bir göz atın. Bütün canlıları gözlemleyin. Karıncasından, aslanına, filinden, böceğine... Sonra Taksim İstiklal caddesine çıkın bir cumartesi günü, benim gibi. Tramvaya binin ve camdan dışarı bakın. Yüzlerce farklı yüzle ve vücutla karşılaşacaksınız. Hangi tür var ki bizim kadar farklılık göstersin?
Belki de Tanrının en sevdiği yaratıklar biz değilizdir? Belki de bir tek insanı yaratırken çuvallamıştır. Ne istediğini bilememek, hep yarım kalmak, tatminsiz olmak belki de bize yaratıcımızın mirasıdır. En iyi versiyonu yaratmak için yaptığı birçok eskizden biri olduğunuzu düşünün. Kara kalemin kara mizahının bir parçası olduğunuzu hissedin.
Doğamızın kaypaklığı bundandır sanki. Tanrının hala bizim türümüz üzerinde yaptığı çalışmaları devam ettirdiğini görmüyor musunuz? Nasıl kendinizin 'en iyi' olduğunu düşünebilirsiniz şimdi?
Biz doğanın ucubeleriyiz... Bundandır sil baştan yaşamlarımız... Bundandır kısa süreli hayatlarımız ve bundandır doğanın bizim üzerimizdeki üstünlüğü...

TEK şey

2011-01-15T03:52:00.000-08:00

Özgürlük, defans yaparak kazanılmaz.
Özgürlük, istemekle olur...

Bir savaş veriyoruz özgürlüğümüz ve haklarımız için. Yaşadığımız hayatı bildiğimiz ve sevdiğimiz gibi yaşamak için.
Savaşımızı nasıl veriyoruz?
Birileri bizim elimizden bunları almak istiyor. Biz de vermemek için onun haksız olduğunu kanıtlamaya çalışıyoruz.
Yanlış taktik...
Yapmamız gereken karşıt grubun yaptığı gibi yapmak: Kendimizi madur olarak göstermek, tanıtmak - olmasak bile- Acındırmak.
Baskı yapmak en babasından.

İçki içmeyi savunmak için yasaklanmasını beklememiz lazım. Durup dururken savunmalıyız bu yaşam şeklini
Başımızı kapatmamak için verdiğimiz savaşı, gündeme gelince savunmamalıyız. Durup dururken saçlarını savurmanın öneminden bahsetmelisin.
Hayvanların öldürülmesini beklemeden, sahip çıkmalıyız onlara...

Hayatımızı yaşamak için yaptığımız şeyin doğru olduğunu elimizden alınmadan önce savunalım. Doğallık, samimiyet, birlik, ortak düşünce ve hareket yapmamız gereken TEK şey...

sentetik sentez

2011-01-15T03:40:00.000-08:00

Televizyona bakıyorum: Tan'dan 'Barbie Bebek' şarkısı... müzikal alt yapı yok; dans yok; söz yok anlam yok...
Taksiciye bakıyorum, başbakana bakıyorum, dizlere bakıyorum, reklamlara bakıyorum, iş adamlarına bakıyorum, ... Herşey ne kadar alt yapısız, düzeysiz, kültürsüz, anlamsız...

Peki soruyorum kendime ve benim gibilere: Biz nerede, ne zaman ve nasıl bu hale geldik?
Nasıl sıyırdık kendimizi bütün bu yaşadığımız kroluktan? Nasıl farkındalık yarattık bu kadar kötünün içinde iyiyi seçme konusunda?

İyi aile çocuğu olmak mı bizi mutsuz eden? Toplumdan sıyıran? Dünya klasiklerini okuyarak büyümenin bu kadar acı verebileceğini kim hesaplayabilirdi?
Kim hesaba katardı kendi toprağında yabancılaşacağını okudukça?
Kim bütün bunların sorumlusu? Ailelerimiz mi?

Bir teşekkürü hak ediyorlar, hamurumuzu iyi kardıkları için ve bugün bu kadar eleştirel yaşayacak sentezi bizlere empoze ettikleri için...

missing face

2011-01-08T09:50:00.000-08:00

Özlemek... Düşündünüz mü hiç neyi özlediğinizi birini düşündüğünüzde? Ben 'yüzünü özlüyorum' örneğin sevdiğim adamın. Ne demek yüzünü özlemek? İlk başta biraz saçma duyulduğunun farkındayım.
Tek başınıza otururken dalıp gidersiniz bazen. Uzakta tanımsız bir noktaya dikersiniz gözlerinizi. Nereye baktığınız önemli değildir o an. Ama baktığınız şeyin sevdiğinizin yüzü olmasını arzularsınız. Tam orada, karşınızda, aslında yanınızda. Heyecan, güven, huzur, aşk, güzellik,... hepsini orada bulabileceğinizi biliyorsunuzdur. Tek görmek istediğiniz, tek görmeye ihtiyaç duyduğunuz onun yüzüdür. Onun yüzünün size hissettirdikleridir. Onun yüzünde bulduğunuz herşeydir özlediğiniz.
Bir yüz insana istediği herşeyi verir. Herşeyi anlatır, herşeyi yaşatır... Gözlerindeki ifade, dudaklarındaki kıvrım, alnındaki kırışıklık, dişlerinin parlaklığı hepsini özlersiniz.

"Yüzünü özledim"...

önceden sonraya

2011-01-02T13:10:00.000-08:00

öncelerini şimdiye taşırken sırtının bükülmemesidir önemli olan.
şimdilerini ise sonraya taşırken temkinli olmaktır...
sonrasını ise taşımak için hayal gücüdür esas olan.

yeni yılda gün batımı

2010-12-28T09:11:00.000-08:00

Gün batımının şaibeli renkleriyle başı dönenlerin yaşadığı garipçe bir yaşam alanı.
Tanımlanması zor zevklerin insanlanları onlar.
Ne istediklerini bilmeleri zor.
Kırmızıya mı hayranlar yoksa sarının yakında geçecek sıcaklığına mı?
Küçük porsiyonlarda test edilen hazım seansları,
Amerikanın çıkarına uygun düşmeyen sefa anlayışlarının tabaklanmış hali gibi.
Yanlış zevklerin kurbanı olan yaşamların
güneş ışığının renkleriyle değişen mutluluk hallerini
daha iyi hangi toplum yansıttı???

Toplanın gün batımına gidiyoruz... (Bu bir yeni yıl temennisidir:))

pardon

2010-12-17T01:52:00.000-08:00

Hikaye; donun zamansız ve yanlış kişiye karşı çıkarıldığı bir kurgu içeriyorsa, PARDON işe yaramaz...

hayata dair

2010-12-17T01:48:00.000-08:00

İnsan doğasının tarifsiz içgüdülerine esir olmamaya çalışmanın tarifsiz bir hafifliği olduğuna emin olarak geçen yıllar var. Karınca sürüsü gibi yaşamaya mahkum olduğunu hissettiğin sabah kalkışları ise büyünün binlerce kez bozulduğu, kesinleşmiş saat dilimleri. Nerede başlayıp nerede bittiğini bilmek ve aslında hiç bilmemek ise büyük bir ironi. Geniş perspektife hazırlarken bakış açını, dürbün mesafesinde bakmak her seferinde, biraz gerginlik yaratsa da, bilinmeyene ulaşma çabasının heyecanı her daim ayakta tutan iç gıcıklayıcı bir düşünce. ‘İbaret’ olmaya çalışmamak lazım, kırmak lazım bedenle sınırlı limitleri. Bir kedinin basit doğasında bulduğun sadelikle sarsıldığında, koskocaman zannettiğin düşünce sisteminin ve çok zekice zannettiğin günlük yaşamının bir saçmalıktan ibaret olduğunu anlarsın. Yaşamsal formunun ve ihtiyaçlarının kedininkinden farklı olmadığını gördüğünde aslında belki de daha geniş görmeye başlamışsın demektir hayatı. Hissetmek ve hissedildiğini fark etmek bütün ihtiyaçların arkasında yatan sır belki de. Boğazından akan suyu fark edebildiğin zaman aldığın haz ve yaşadığını duyumsamak, sana sevgiyle dokunan yumuşak parmakların verdiği rehavetin yarattığı mutlu hırıltıyla aynı. Gökyüzüne baktığın her an hiç tanımadığın ve bilmediğin bir dünyayla her gece tanışabilme lüksü, belki bilmekten daha keyif vericidir. Her şeyi bilsen şaşırma imtiyazını senden almış olmazlar mıydı? Ne büyük kayıp, şaşıramamak aslında. Gözlemlemeye başlasak ne kadar baş edebiliriz? Yarın bitmeyeceğini bilmediğimiz nefes alışlarımız yeter mi görebildiklerimizi bile incelemeye. Belki kokladığın garip kokulu sarı çiçeğin polenlerinin burnuna neden yapıştığını anlamadan, hatta düşünmeden koklamaya devam etmelisin sana en azından sunduğu aleni kokusunu.
Varolmanın ne kadar çok tanımı olduğuna bakmadan, yaratabildiğin en iyi varolma senaryosunu yaratıp oynamak gerekli. Vücuduna haz veren, adını bilmediğin salgılar o zaman senin ‘iyi ki buradayım’ demeni sağlayacak. İşte tek bildiğimiz bu.
Kendi senaryona dahil etmek istediğin insanların hayatına tanıklık edebildiğini bilmek ise, yaşamanın ve yaşananın kanıtı.

paralı askerlik çıkmış!!!

2010-12-15T13:16:00.000-08:00

"Para insanı asker eder adamım"...
Bu cümle, 1980 yapımı kötü bir amerikan-aksiyon filminden bu zamana mumyalanarak geldi mi sandınız? Yanlış... Vakumlanmış kabından taze taze çıkartıp, önünüze koyuyorum bu gece. Bu cümledeki ince hesap, insanın askere dönüşümü değil. İnsan sandıklarınızın 'para' ve 'parasızlıkta' neye dönüştüğünü görmek. Parasızlık kimsenin hoşuna gitmez elbette, benim de bir o kadar gitmiyor. Fakat esas problemi yaratan para kaynağı. Para kaynağı genelde ikinci bir şahıs olup, gitmesi durumu ciltte yayılan mantar kadar can sıkıcı olabilir. Bu para kaynağı koca olur, sevgili olur, baba olur, anne olur, kardeş olur, dede olur, patron olur... Olur da olur.
Bu tip bağımlılıklara prim verenlere tavsiyem: Bir an önce kendinize bir hayat edinin. Yoksa herkes sizi 3 kuruşa satın alıp, canları sıkılınca da beş parasız sokağa atıverir.
Hayat birilerinin iki dudağı arasına sıkıştırılmış para karşılığı satılamayacak kadar değerli.
Taburdan ayrılın. Birey olun. Hatta insan olun insan...

başlık parası

2010-12-13T13:45:00.000-08:00

Başımızın üzerini örterek, hangi dışlanmış kişiliğimizi kapatırız?
Bastırılmış şey sadece saçlarımız mı olur sizce?
Dualarımıza uzun yol yaptıracak bir saklanma, bizi ne kadar Tanrıya yaklaştırabilir?
Yozlaşmış önerilerle gelen din bizim başımıza kafayı takarak bir nevi "başlık parası" mı öneriyor?

Benim başım satılık değil ey kendini bilmezler...

dumanlı

2010-12-13T13:30:00.000-08:00

Dürtülerimizin üzerine süet bez sürterek parlatabilir miyiz onları? İçimizden gelenleri bastırma eğilimimiz bizi normalleştirirken, aynı zamanda da sönükleştirmez mi? Kadınların belli dönemlerde dolunaya bile kafa tutmasını nasıl açıklarız? Yaratıcı bedenlerimiz, yaratmadıkça hırçınlaşıp, kafamızın içinde basınç yaratıyor olabilir belki de. Kartlaşan duygularımızı gerdirerek körpeleşmeyeceğimizi hepimiz öğrendik. Geçmiş bilgilerin, güvensizliklerin, yaşanmışlıkların üzerine biraz çul çaput atıp, bir kibrit çöpünün iştahını kabartabiliriz belki de rahat bir nefes için. Hayatın bize verdiklerinin tadını çıkartmak için illa ki karbondiyoksite ihtiyaç varsa ben ateşe veriyorum ortamı. Yansın ki, dumanı içime çekebileyim.

Sen

2010-12-13T13:10:00.000-08:00

İçimde, derinde, en dibinde
Sen
Satenli zamanların en tepesinde
Sen
Derimde, gözümde, avuç içimde
Sen
Tensel dinginliğimin en yükseklerinde
Sen
Benim gerçekliğimin yorganaltı hikayesinde
En eksiksiz halinle
Yine Sen

aşk ateşi

2010-12-12T02:31:00.001-08:00

Aşkın ateşi parasetemol ile düşürülemez...

devir

2010-12-12T02:28:00.001-08:00

Devrik cümlelerle devrim yapılmaz...

işten pazarlıklı...

2010-12-12T01:42:00.000-08:00

İş dünyasının işkilli ortamında işbilir durmanın nasıl bir işgüzarlık olduğunun farkında değil misin?

şefin değneği

2010-12-12T01:24:00.000-08:00

İnce zevklerin yan etkileri ince olmaz...
İnce zevkleriyle nam salmış insanlar, sadece masada boylamasına arz-ı endam eden narin dantel örtüden sorumlu değildirler artık. Ona dirsek dayayarak yaşanacak her bir diyalogdan, duygudan, hareketten içeriyi boylayabilirler. Kritik insanlık hallerinin müzmin bekçileri oluverirler bir anda. Kültürler, o masada meşhur Amerikan hortumlarının içinde kalmış kırık dökük tahta parçaları gibi birbirine vurmaya başlar. İşi toparlamak, üflemeli sazlarıyla karşı tarafta oturana bırakılmamalı ya da vurmalılarıyla ortalığı gümbürdetenlere... Şef sizi "ince" zevkinin uzantısı olan değneği ile yönlendirmelidir.

İşte tam o anda, -kaçırmayın- çünkü tam o anda müziğe şahit olursunuz en incesinden... Zevki yaşamak da tam o anda sizin farkındalığınıza kalır...

kurpiyer

2010-12-12T00:53:00.000-08:00

Kurpiyerin sorumluluğu sana o malum kağıtları açmak...
Doğru oynamaksa kesinlikle senin sorumluluğun.

duyguları gübrelemek

2010-12-10T09:31:00.000-08:00

Çürümek sadece organik şeylere mahsus bir özellik mi sizce?
Hayır.
Geçmişte hissettiğin duygular çürür, bir gün toprak olacak bedeninde gübre olur.
Yeni tohumları at.
İçindeki gübre daha güçlü, daha kalıcı, daha sağlıklı duyguların büyümesi için gerekli zemini sana verecektir...

japon balığı

2010-12-09T14:17:00.000-08:00

Kafamdaki "aşk". Ne kadar uzun süre düşündüm seni.
Çevremde tanık olduklarım oldu.
Kitaplarda özendiklerim oldu.
Filmlerde ağladıklarım oldu.
ilahileri oldu, vasatları oldu...

Yaşamadığım her aşk için kıvrandığım zamanları, bir fanusa koyuyorum bu gece, içine de tül kuyruklu, güneş renkli, süzgün gözlü, dolgun dudaklı bir japon balığı atıyorum...

Her beslediğimde o ve ben beraber büyüyeceğiz. Aşkla ...

Düşük yapmak

2010-12-09T14:01:00.000-08:00

Kavramların regl sancısı çektiği, üremeden vücüdundan atıldığı zamanları bilir misin?
İstenmeyen bir çocuğun içinde büyümesinden daha iyidir bu dışlama...
Temizlenirsin.
Yeniden üretmeye ve üremeye odaklanırsın,
hem de en temiz kanınla, canınla...

İşte hayat bu; cama vuran ölü sineklere aldırmadan, yola odaklanabilmek, yaşama odaklanabilmek.

topa nasıl vurmalı

2010-12-06T15:06:00.000-08:00

"Gelişine vurmak" mantıklı zamanlarda tercih edilmeyecek kadar artistik bir harekettir. Risk içerir. Bu tip durumlarda pas mı versem, yoksa dışarı mı savursam düşünceleri sıfırlanır ve sadece bireysel orgazm ön plana çıkar. Ya kahraman olursun ya da topun ta kendisi. Seçimlerinizi yaparken dikkat edin. Bakın bakalım karşınızdaki topa sizin kadar hakim mi yoksa sadece gelişine mi vuruyor? Tecrübenin en güzel tarafı seni fallara bırakmaması, senin kadar top hakimiyeti olanlara yakınlaştırması. Hayatınıza giren herkes bir kere o topu dışarı atabilir ama önemli olan bunu bir kere yaptıktan sonra ders almasıdır. Almadıysa, kırmızı kartı gösterin gitsin, kendi sahasında ne kadar istiyorsa o kadar takılsın. Başkalarıyla oynamanın kurallarını bilmeyenlerin topu her dönem camdaki adam tarafından kesilmiştir... Bunu da unutmamalı...

adam gibi adam

2010-12-06T14:23:00.000-08:00

Bir erkeğin nasıl olması gerektiğini yine bir erkek gösterebilir, öğretebilir sana. Kim kimin kaburgasından yaratılmış polemiğine son veren şey, ortak kaburga üzerinde bedenlenebilmek, gelişebilmek, sevebilmek, üreyebilmek. Göğsünüzün tam ortasına elinizi yerleştirin. Eğer kalbinize can veren, ritmini arttıran bir durum varsa bunu aşk diye mi konumlandırmalıyız yoksa yaşam diye mi? Ben bana yaşam veren bir erkeği tercih ediyorum. Aşk belki kalp masajı yerine geçebilir, sizi bir an olsun gittiğiniz yerden geri döndürebilir. Ama uzun süreli bir yaşam vaad etmez. Hayatın içinde olmayı tercih eden, hayatı koklayan, hayatı savunan, hayata kendinden bir şeyler katmayı misyon edinen bir adam size de nefesiyle yaşam verebilir. Ortaklığın en güzel tarafını gösterebilir. Adam gibi bir adamla olduğunuzu hissettirebilir.
Nefesimi kesen adama teşekkürler. İyiki hayatıma geldin.

kermes

2010-11-24T08:55:00.000-08:00

Herşey ucuz burada: bedenler, ruhlar, akıl, emek, iş gücü, tasarım, başarı...
Herşey satılık burada: bedenler, ruhlar, akıl, emek, iş gücü, tasarım, başarı...
Hermes'in liri kurtaramaz sizi... Çünkü burası en büyük Kermes...

Bağımsız duygusal

2010-11-21T13:08:00.000-08:00

Duygularımı hükümete yakın şekilde konumlandırırsam kalkınır mıyım? Nemalanır mıyım ortaya karışık seks ihalelerinden? Ya da iplik pazara çıkınca ilk haberi olanlar arasına girebilir miyim acaba? Sol ve sağ arasında ılıman kalabilir miyim? Hepsinden öte "bağımsız duygusalım ben" diye adaylığımı koyabilir miyim sosyal ortamın tam ortasına? Milletin seçimi benden yana olsun diye partiler düzenleyip, çığırtkanlık yapabilir miyim meydan kafelerinde? Bu politik ortamda, siyasileşmiş dostluklarda, kalıplaşmış demokrasi anlayışıma, sınırı başkasına dayandı mı sorun yaşadığım özgürlük anlayışıma sadık kalabilir miyim? Yani kısacası ben bütün bunlara rağmen malı götürür müyüm?

Birikim yatırımı

2010-11-21T11:50:00.000-08:00

Birikim her zaman çoğalmaya karşılık gelmez. Çoğu zaman sıfırlamaktır karşılığı. Maddeleşmiş şeylerin gözünün önünde biriktiğini, biriktirdikçe çoğaldığına şahit olursun. Peki ya manevi şeyler? İçine atarsın, birikir, yüreğini şişirir... Sonra bir an gelir bu birikim seni rahatsız eder ve atarsın, sıfırlar kurtulursun. Hatalar, kırgınlıklar, kızgınlıklar, kabul etmemeler kumbaraya atmayı tercih etmediğin şeyler. İleri dönük yatırımsa hiç değil. Kim böyle çirkin bir yatırım enstrümanına prim verir? Ben hala primitif tarafıma kulak verip, maddi birikimden kullanıyorum tercihimi. Maneviyatı ise biriktirmeden, anında ve tadında yaşayıp tüketmek, tükettikçe de üremek istiyorum. Ben harcarken kazanmak isteyenlerdenim. Harcamalarıma dikkat etmek isteyenlerdenim. Bırakın birikmesin. Harcayın gitsin.

kasaba şeytanı saklamaz

2010-11-21T11:29:00.000-08:00

Belli bir seviyedeki insanların kırsala kaçma hayali kurmalarını hep bir adım geriden takip ettim bugüne kadar. Kafam basmadı, şehrin nimetlerini bu kadar iyi dönüştürebilme yeteneğine sahipken daha basiti istemelerine. Şimdilerde bir tez kafamı kurcalıyor ve sanki daha da yaklaşıyorum o insanlara.
Şehir; insan defektlerini saklama konusunda bulunmaz bir cennet. Ruh hastası, orospu, katil, şizofren, it, uğursuz, obez, sosyopat... Aklınıza ne kadar boktan insan modeli geliyorsa, bunların akıllı ve zeki olanları şehirde gizleniyorlar. Şehirden vazgeçemiyorlar. Gökdelenin gölgesinde, köprünün ayağında, en kalabalık kafenin en ön masasında, caddenin karşı tarafında gizlenebiliyorlar çünkü. Şimdi kasabaya göz atalım. Hep deşifresin. Küçük yer adamı saklamaz. kasabanın cadısı olursun bir anda ya da delisi. Kasaba şeytanı bile ele verir. Bilmez misiniz?
Bana katılan olur mu bilmem ama ben şehirde evrimleşenlerdenim. Tırnaklarım sanki daha kalın ve uzun artık, dişlerim sivriliyor, kalbim küçülüyor, sırtım kamburlaşıyor, gözlerim keskinleşiyor... Ben ben olmaktan çıkıyorum şehirde... Kasaba beni inceden çağırmaya başlıyor. Kervana ben de katılıyorum eğer aralarına bu yeni benle girebilirsem...

mutlak mı muallak mı

2010-11-21T11:08:00.000-08:00

Muallaklar ve mutlaklar... Yerinde durması gereken şeylerin kaygan zeminde kayması, yavaşça havada asılı kalması... Zaten havada olan şeylerin ise bir yere oturma çabası... Kaosun ta kendisi işte bu.
Hayatın kendi hayrımıza olmasını sağlamak için yapmamız gereken seçimler tam da bu noktada, kaosun rüzgarlı platformunda gerçekleşiyor. Seçim yapmak dürüstlüğümüze zede vermeme çabamızı, en savunmasız şekilde su yüzüne çıkartıyor. Sağda muallak solda mutlak ortada en saf halinle sen...Hangi tarafa yatkınsın? Hangi taraf senin çıkarlarını ve kimliğini besliyor? Bu süreçte en babasından havada asılı kalıp, sen kendin muallak olmuyor musun zaten? Peki bu durumda oyunu "mutlak"tan yana kullanırsan iki yüzlü olmaz mısın? Sağım, solum, önüm, arkam, dört bir tarafım kendi hayatlarını kotarma çabasında beni sikmeye çalışan insanlarla dolu. Burada mutlak bir kanım var ama beynimde muallaklar fink atıyor...

What are you waiting for???

2010-11-09T01:22:00.000-08:00

Aramak için aranmayı beklemiyorum.Makyaj yapmak için sivilcemin geçmesini beklemiyorum. En sevdiğim şarkının bitmesini beklemiyorum. Uykumun gelmesini beklemiyorum. Gezmek için param olmasını beklemiyorum. Diğerini okumak için bu kitabın bitmesini beklemiyorum. Dışarı çıkmak için hazır olmayı beklemiyorum. Aramak için bir sebep beklemiyorum. Partilemek için haftasonunu beklemiyorum. İçimi dökmek için doğru zamanı beklemiyorum. öpüşmek için yalnız kalmayı beklemiyorum. Giyinmek için modayı beklemiyorum. Bronzlaşmak için kışı beklemiyorum. İçki içmek için antibiyotiğin bitmesini beklemiyorum. Evi temizlemek için kadının gelmesini beklemiyorum. Dişimi fırçalamak için yemek yemeyi beklemiyorum. Beraber olmak için evlenmeyi beklemiyorum. Kazanmak için kaybetmeyi beklemiyorum. Şükretmek için iyi bir şey olmasını beklemiyorum. Kendimden çok fazla şey beklemiyorum. Mutlu olmak için büyük bir şey beklemiyorum... Beklediğim tek bir şey var...

çatlak

2010-09-23T05:37:00.000-07:00

Pencerenin dışında kalan realite bazen içerdekiyle örtüşmüyor. Hepimiz biliyoruz duvardaki çatlağa neyin sebep olduğunu. Ya bizdeki çatlamalar? Aşırı nemlenmeden olabilir mi? Ya da kalitesiz malzemeden? Belki ani bir sıcak havaya ve ardından gelen ani bir soğuğa yakalanmışızdır...Kim bilir?

yüzsüzlük 4G

2010-09-23T04:27:00.000-07:00

Yüzsüzlüğün bir üst versiyonu piyasaya sunulmuş. Bir nevi "face-off"... Bazı insanlar yaptıklarını hiç üstlenmeden hayatlarına devam etmelerini sağlayan modüler çipi kıçlarına takıp dolaşıyorlar aramızda. Bu yeni modelin bir tek arızası var: iletişimsizlik...

tecavüz

2010-09-22T10:30:00.001-07:00

Kafamdaki kadına kim tecavüz etti?
Kadın olmanın büyük bir meziyet olduğunu düşünerek büyüdüm. Anneannem yani mavişim tam bir eski kadın modeli: muhteşem yemek yapan, kocasının kızgınlıklarını örtebilen, evini çekip çeviren, 70 yaşında hala kocası sevmiyor diye naylon çorap giyen ve tabii her sabah saçını sarıp, mavi gözlerine yeşil kalemini çekip kahvaltı hazırlayan kadın...
Sonra annem. O da yeni nesil kadınlara iyi bir örnek: Bakımlı, güzel, güçlü, çocukları için her zaman her şeyi terk edebilecek kadar cesur, muhteşem yemek yapma burada da var...
Ben bu kadınların arasında büyüyünce olanlar oldu belki de... Ben ikisinin de kötü taraflarını yok edip, iyi taraflarını alarak iyi bir kadın olabileceğimi düşündüm. Yanıldım. Hem de feci şekilde...
İşten gel, fönünü çektir, makyajını tazele, sevgilinle buluş, yemek hazırla, topla, kahve yap, seviş... Bu model nasıl görünüyor size yeterince kadın mı? Siz de yanıldınız...
Çalışan kadın modeli bu değil...
Evde otur, hiç bir iş yapma, hatta evinde birilerini çalıştır, buna rağmen sıkıl, adama her gün huzursuzluk çıkart, parasını harca, yemek yapmayı da bilme ( hayatında makarna dahi yapmış olma)... İşte siz tam evenilecek kadınsınız. Bravo tek taşınızı en büyük isteyecek kadar da girişimci olabilirsiniz.
Tekrar soruyorum kafamdaki kadına kim tecavüz etti???

botokslu kalpler

2010-09-18T13:10:00.000-07:00

Kurtarılmış bölgelerin kalplerine sahipsek eğer acı çekmek bizim boynumuzun borcudur belkide... Biraz inanmak, biraz derinlik istiyorsak nerelere ve kimlere başvurmalıyız. Kafamızı omzuna yaslayabileceğimiz adam yoksa, hiç olmadıysa eğer, sadece koltuğun koluna mı dayandırmalıyız yaşam inancımızı. Bugün varmış gibi davranıp, yarın hiç olmamışçasına yok olan insanları biriktirip her birini kumbaramıza atıyorsak, bu bizim zavallı yatırım anlayışımız olarak kazanç hanemize mi yazılır?
Kalbimize botoks yaptırmalıyız belki de... Tepki verdikçe yaşlanan, kırışan bir kalbe kimin ihtiyacı olabilir ki? Hep genç kalmak hiç birşey hissetmeden, kıvrılmadan, zorlamadan yaşamayı gerektiriyor belki de.

değerlinin gülüşü

2010-09-14T06:16:00.000-07:00

Son zamanlarda kendimle oldukça yüzleşme fırsatı yakaladım. Kendime verdiğim değerin değerliliğini ölçmeye çalıştım. Etrafımı izledim. İnsanların davranışlarını aklıma kazımaya çalıştım. Özgüvensiz bir tip olmasam da bazı yerlerde ve bazı kişilere karşı kendimi gayet değersiz konumlandırmam beni şaşırtıyor. Bu değişken bir durum mudur ki? Senden daha baskın veya senin çok değer verdiğin bir kişi senden daha ön plana çıkabilir mi senin nazarında? Ben de sistem böyle işliyormuş:)
Karşımdaki insana verdiğim değer ölçüsü arttıkça kendimden uzaklaşıyormuşum. Kendi değerimi bilmez oluyormuşum. Ne acı...
Bunun farkında olmak da bir başlangıç diye düşünerek geçen gün kendime bir şeyler kanıtlamaya yemin ettim. Bana zarar verdiğini düşündüğüm bütün kalemleri bir seferde hayatımdan yok etmek. Tek tek de değil. Bir seferde. Sigara operasyonun birinci kalemi. Bugüne kadar vitamini gitmesin diye kabuklarını soymadan yediğim sigarayı bırakmak için ilaç kullanmaya başladım. İkinci kalem: ertelenen burun ameliyatı. Bu da cepte. Bunun gibi birkaç tane daha rahatsızlık veren durumdan sıyrılıyorum. Ohhh yazarken bile omuzlarımdan bir yük kalktı.
Her zaman değişiklikten korktuğumu sanırdım. İşin sırrı harekete başlamaktaymış. Hep kayıplar üzerine kurulu bir düşünce sistemine sahipmişim meğer. Kazanç tarafını es geçerek yaşanan 36 sene.
Belki de hepimiz zaman zaman yük olduğunu düşündüğümüz şeylerden silkelenmeliyiz.
Bütün bunlar bana sadece kendimi değerli hissettiren küçük operasyonlar. Sonrasında eminim insanlar da bana hak ettiğim değeri vereceklerdir.
Değerli gibi gülerek bu yazıyı sonlandırıyorum...

dokunaklı konu

2010-09-06T06:51:00.000-07:00

Temassızlık gezegeninden gelme bir kişi ile o gezegende dokunmatik otomatlarını yaygınlaştırmaya çalışan bir kişi nasıl anlaşır?
Konuşmak herşeyi çözebilir mi? Uzlaşma sağlanır mı? Aslında böyle birşeyin uzlaşma noktası nedir onu önce düşünmek lazım. Sıfır temas kişi biraz dokunmaya çalışacak, dokunmatik kişi de daha mı az dokunma odaklı yaşayacak?
Çok dokunaklı bir konu olduğunun altını çizmeli miyim yoksa her halinden anlaşılıyor mu?

Dünyevi problemlerimizin aslında ne kadar ipe sapa gelmez şeyler olduğunu bilsek de onları çözmeden yaşayabilmenin bir sırrı yok galiba. Değişime dayalı hiç bir çözüm de işe yaramıyor. Bunu da biliyoruz. Peki o zaman işin çözüme nedir?
Mekan değiştir, habitat değiştir, daha dokunmatik birileriyle takıl, ya da temassızlık gezegeninden kendine uygun birini bul... Bunlar haricinde bir önerisi olan varsa bulsun beni...

HatSAFhada

2010-08-25T13:28:00.000-07:00

"Saf" kelimesini nasıl tanırdınız? İyiydi rahmetli...
Benim çocukluğumdan beri bildiğim, kanıksadığım hatta kendimi güvende hissettiğim "saf" kelimesi yerini bambaşka anlamlara bırakmış. Temiz hatta pek temiz bir anlamı vardı oysa saflığın. İçinde bir tık duygusallık, naiflik ve iyilik vardı eskiden. Şimdiki anlamı ise entellektüel yoksunluğa varmış. İster fettan ol, ister kurnaz, ister kaltak ol, ister anne kafan kendinden başka birşeye basmıyorsa sen Safın önde gidenisin. Yok artık...
Peki bu kadar evrim geçirmiş bir kelime ve anlam karşısında biz kendimizi nasıl güvende hissederiz? Davranış modellerimize neye göre ayar çekeriz? Tepkilerimizi verirken deneysel hareketlere mi başvururuz?
Gelişirken gösterdiğimiz deformasyonun suçluları kimler? Kendi hayatlarını kurtarmak, gizlemek, saklamak için önce terminolojiyle sonra da bizim hayatlarımızla oynama cüretini gösterenler mi? Yoksa bunun ardında yine TDK mı var?
Demogojinin bu son şerrinden tanrı bütün safları korusun...

Neyin peşindesiniz?

2010-07-20T04:03:00.000-07:00

Bilindik bir gazetenin bilindik bir köşe yazısı tadında olacak belki ama dün yaşadığım devlet hastanesi tecrübem üzerine alkol almadan uyuyamadım. Bir arkadaşımın gözü gibi baktığı yaşlı annesi fenalaşınca apar topar en yakın devlet hastanesine koşuldu. Acilden yapılan acil giriş içerdeki ortama fazla hızlı kaldı. Teşhis koymak için, hastanın geliş hikayesi bile kulak ardı yapılarak bir takım testler önerildi. Bu testler için inanın doktor olmak gerekmiyor. Bana da birini getirseniz kan ve çiş testi isterim. Hadi bunu geçtik. Sonuçlardan bir bok anlamayan nöbetçi doktorlar hastayı öylece sedyede kaderine bırakıverdi. Sen sormazsan kimse ilk hareketi yapmıyor. "Şimdi ne yapmalıyız doktor hanım?" "Hımm ben çıkıyorum ama Burcu hanıma sorabilirsiniz". Burcu hanım bir psikiyatrist!!!! Burcu hanım: "Ben anlamam pek ama başka bir hastaneye götürüp genel cerraha gösterin". "Burada yok mu GC?", "Bugün YOK"... Saat 16:30'da başlayan ACİL durum, aciliyetini kaybedene kadar ambulansla 3 hastane gezildi. Gece yarısı hala ultrasona sokulmaya çalışılan anneciğini arkadaşım en son eve götürdü. Yanında bir teşhis veya tedavi önerisi var mıydı? Tabii ki Hayır. Ben teşhisi koyuyorum. Sigaranın üzerine boy boy resim seçip, benim sağlığımla ilgili benden önce davranıp mekanlara yasak getiriryorsunuz ya. Ben sigaradan ölsem anlayacak doktorunuz yok. Neyin peşindesiniz sizi ilkel, cahil adamlar...

Be a dog

2010-07-18T02:50:00.000-07:00

Korkunun kokusunu alan bir köpeğin nasıl da saldırganlaştığını hepiniz bir kere görmüşsünüzdür. Sadece köpeklere özgü bir iç güdü olduğunu düşünüyorsanız yanılıyorsunuz. Deneyimize geçelim. Şimdi siz karşınızda bir sürü şeyden korkan biriyle karşı karşıyasınız. Derin nefes alın. Koku hoşunuza gitti mi? Hayır. Ne yapmak istiyorsunuz? Onu hemen kendine getirmek, sarsmak, parçalamak... Bir korkağın kimseye faydası olmadığını bilen köpekler de aynı bizim gibi davranıyor. Havlayıp, saldırarak kendine getirmeye çalışıyor. Neden biliyor musunuz? Çünkü köpek bile kendinden bu kadar korkan birinin hayattan nasıl da korkabileceğini biliyor. Hayat korkarak harcanabilecek kadar uzun değil. Bunu köpekler bizden daha iyi biliyor.